رنج‌نامه کیانوش سنجری، خبرنگار و فعال حقوق بشر به روحانی و علوی + اسناد

 

سایت آمد نیوز :  «کیانوش سنجری» مجری سابق صدای آمریکا و فعال حقوق بشر که در مهرماه ۱۳۹۵ پس از بازگشت به ایران توسط مأموران امنیتی بازداشت شده بود، طی دل‌نوشته‌ای از شرایط مهاجرت خود به ایران گفت و از «سیدمحمود علوی» وزیر اطلاعات و «حسن روحانی» درخواست کرد که با رایزنی درباره پرونده وی، از اجرای حکم پنج‌سال حبس او جلوگیری کنند.

در یکی از اسنادی که برای انتشار در اختیار «آمدنیوز» قرار گرفته، قید شده است که وثیقه‌گذار آقای سنجری باید تا تاریخ ۲۳ آبان‌ماه ۱۳۹۷، «کیانوش سنجری» را به زندان تحویل دهد. در غیر این‌صورت وثیقه‌ی وی ضبط خواهد شد.

آقای سنجری در این نامه خطاب به حسن روحانی رئیس‌جمهور ایران نوشته است:

با عرض سلام، احترام، ادب و فروتنی به جناب آقای حسن روحانی، ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران

کشوری که در آن بزرگ شدم، کشوری که خیال می‌کردم دارم برای بالندگی‌اش تلاش می‌کنم، اما در این راه آن‌قدر لِه شدم که مجبور شدم در ۲۴ سالگی از آن دور شوم. تصمیم خیلی سختی بود اما چاره‌ای نداشتم. فعالیت‌هایم در دفاع از حقوق بشر تا حدی منفی انگاشته می‌شد که تنها در یک مورد در داخل دفتر یکی از شعبات دادگاه انقلاب سرم را چندین بار به دیوار کوفتند و بر اثر ضعف برای چند ثانیه چشم‌هایم سیاهی رفت و اندکی که گذشت از کف زمین بلند شدم اما دوباره به زیر پایم کوفتند و دوباره نقش بر زمین شدم.

 

 

تحمل ۸ ماه حبس در سلول‌های انفرادی بازداشتگاه‌های مختلفِ وطنم، من را خُرد و داغان کرده بود. خلاصه این‌که دوام نیاوردم و از وطنم دور شدم. این دوری ۱۰ سال به درازا کشید. مادرم داشت پیر تر می‌شد. نیاز داشت کسی مراقبش باشد. کسی که دستش را بگیرد تا بتواند راه برود. مادر به یک‌طرف، دل خودم، عشق خودم، خونی که در رگ‌هایم می‌جوشید باعث شد طاقتم طاق شود و بازگردم. با خود می‌اندیشیدم که من فرزند ایران هستم و این کشور وطن من است. با خود می‌اندیشیدم که اگر حرفی زده بوده باشم از روی خیرخواهی بوده و نه دشمنی. به جای ترس از بازگشت، قلبم مملو از امید بود. داشتم به وطن خود باز می‌گشتم. یک برگه‌ی عبور یک‌طرفه از دفتر حافظ منافع کشورم در آمریکا دریافت کردم و به ایران بازگشتم. دلم برای هر آنچه از دست داده بودم پر پر می‌زد. اما خیلی زود پرهایم یک به یک پر پر شد. البته که می‌دانستم بازداشت خواهم شد اما با خود می‌اندیشیدم که انسان‌ها می‌توانند با همدیگر حرف بزنند، حرف‌های هم را درک کنند و سختی‌های زندگی را از پیش پای خود بردارند. این را موهبتی الهی می‌دانستم.

 

 

برای بار چهارم با چشم‌بند به سلول‌های انفرادی بازداشتگاه وزارت اطلاعات دولت محترم شما (۲۰۹) وارد شدم. نوشتم. خیلی نوشتم. انتظار این بود که بیشتر بنویسم. خیلی حرف زدم. انتظار این بود که بیشتر حرف بزنم. من به همه «اشتباهات» خود اذعان و از همکاران شما طلب بخشش کردم. موقتا آزاد شدم اما دوباره به اماکن مختلف احضار شدم، هفت، هشت بار؛ و دوباره از من خواسته شد که بیشتر حرف بزنم، که زدم، اما افاقه نکرد که نکرد. انتظارات از سوی برادران بسیار محترم مسئول پرونده‌ام بسیار بیشتر از آنچه بود که انتظارش را داشتم. من به دامان نظام بازگشته بودم اما در هزار توی این دامان داشتم خفه می‌شدم. تا حدی که سر و کارم به دوا و درمان افتاد. شبی ۴ میلی گرم آلپرازولام و سپس، بعد از آن‌که دادگاه بسیار محترم انقلاب مرا به یازده سال زندان محکوم کرد (۵ سال قطعی)، آشفتگی‌ام باعث شد به آسنترا (دوای درمان بیماری ضد افسرگی) پناه ببرم؛ ۱۰۰ میلی گرم در روز، که استفاده از آن تا این لحظه ادامه داشته، چرا که انتظار برای استفاده کردن از من به طرق مختلف توسط دوستان شما، هنوز ادامه دارد. پرونده پزشکی من در نزد دوستان محترم شما در بازداشتگاه ۲۰۹ و بهداری زندان اوین موجود است.

 

این نامه را برای شما می‌نویسم چون شما از اعتماد و امید حرف‌های زیادی زده‌اید. وزیر محترم اطلاعات شما هم همین‌طور. از جناب‌عالی و وزیر محترم اطلاعات استدعا دارم از دوستان بسیار محترم خود در دستگاه امنیتی که به زیر و بم زندگی من اشراف کامل دارند بخواهید من را به عنوان یک شهروند ایرانی که سربلندی کشورش آرزویش است بپذیرند و به من این امکان را بدهند تا برای بار یازدهم در وطنم زندانی نشوم. من عاشق وطنم هستم.

با احترام
مهدی (کیانوش) سنجری باف
آبان ۱۳۹۷

Share