با نورا نراقی، دختر موتورسواری که حالا موج‌سوار است

اایران وایر : او را به عنوان نخستین دختر موتورسوار قهرمان ایران می‌شناسند. هرچند که علاقه‌ای به بازگو کردنش نداشته و ندارد. «نورا نراقی» متولد سال ۱۳۶۷ است و در جامعه ورزش ایران به عنوان یکی از پیشقراول‌های موتورسواری حرفه‌ای شناخته می‌شد. آبان ماه سال ۸۸ بود که نورا برای نخستین بار در مسابقات پیست موتورسواری پارک «کوهسار» تهران روی سکوی اول ایستاد. خودش می‌گفت این قهرمانی مسیر زندگی‌اش را تغییر داد.

پدرش، «مهرشاد نراقی»، قهرمان سابق موتورسواری ایران بود. با «شهرزاد نظیفی» که ازدواج کرد، از همسرش یک موتورسوار حرفه ای ساخت. بعد پسر و دخترش را روی رکاب نشاند و آن ها را از کودکی ترغیب کرد که زندگی با موتور را بیاموزند. نورا از چهارسالگی موتورسوار شد.

پس از قهرمانی‌اش در رقابت‌های موتورسواری بود که خبرنگار شبکه تلویزیونی ملی فرانسه سراغ او آمد. خبرنگار پرسیده بود «الگوی زندگی‌ات کیست؟» و نورا بدون مکث نام نام «اشلی فایلک» (Ashley Fiolek) را به زبان آورد. او گفته بود که آرزویش یک بار دیدن خانم فایلک است. اشلی آن روزها دختر ناشنوای ۱۷ ساله امریکایی و قهرمان موتورکراس این کشور بود.

چندی بعد ای‌میلی با این متن به دستش رسید: «من اشلی هستم؛ مصاحبه ات را خواندم و از تو دعوت می کنم به امریکا بیایی تا با هم رقابت کنیم.» او به همین سادگی به آمریکا رفت، مسابقه داد و زیر نظر بهترین مربیان آموزش دید.

نورا اما مدتی بعد مقابل دوربین VOA (تلویزیون صدای آمریکا) نشست و خبر از بازگشتش در آینده‌ای نزدیک به ایران داد. او گفته بود می‌خواهد تجربیاتش را به دختران ایرانی آموزش دهد.

نام نورا به عنوان یکی از شخصیت‌های زن تاثیرگذار ایرانی، در دو کتاب «جواهرات خدا»، نوشته «نینا انصاری» و «نترس، زندگی کن»، نوشته «هستی حصاری» آمده است. او اولین دختر مربی موتورکراس ایران است که مدرک مربی‌گری هم گرفته. او را با تصویری می‌توان به یاد آورد که با لباسی که پرچم ایران روی آن نصب بود به عنوان نخستین موتورسوار ایرانی در رقابت‌های بین‌المللی AMA شرکت کرد.

او حالا در ایران است؛ اما نمی‌تواند دوباره روی موتور بنشیند. وقتی با او گفت‌وگو می‌کنم می‌گوید: «الان زمان مناسبی برای این‌‌ حرف‌ها نیست. فکر می‌کنم بعضی‌ها در تصمیم‌گیری در مورد من اشتباه کردند و شاید به زودی هم متوجه تصمیم اشتباه‌شان بشوند.»

روز شانزدهم اردیبهشت‌ماه امسال بود که خبر محرومیت خانواده نراقی، بدون حکم قضایی از ورود و استفاده از پیست‌های موتورسواری اعلام شد.

نورا نراقی به داستان محرومیت با خوش‌بینی نگاه می‌کند: «ببینید من فکر نمی‌کنم که اساسا داستان محرومیت ما به مسئله گرایش‌های فکری ما مرتبط باشد. به نظرم یک سری تحرکات از سوی بعضی از دوستان و رقبا انجام شد و مشکلاتی به وجود آوردند. البته این فقط حدس من است. نمی‌توانم در موردش با قاطعیت حرف بزنم.»

محروم شدن نورا از حضور در پیست‌های موتورسواری، او را سراغ چالش‌های جدیدی در زندگی برد: «خب این که بنشینم و منتظر بمانم و ببینم که در آینده چه اتفاقی می‌افتد که دم‌دستی‌ترین راه حل است. من کلا آدمی هستم که چالش را دوست دارم. من از بچگی یک اتش در وجودم بود که برای تفریح کردن باید یک رشته ورزشی یا هنری جدید یاد بگیرم. این مدت رفتم دنبال بزرگنترین تفریح زندگی‌ام.»

او حالا سراغ رشته موج‌سواری رفته است. رشته‌ای که به گفته خودش یکی از آرزوهای دوران کودکی و نوجوانی‌اش بود: «موج‌سواری از رشته‌های مورد علاقه زندگی من بودو. اما متاسفانه در ایران نه امکاناتش وجود داشت و نه آموزش می‌دادند. تا این‌که فهمیدم پنج سال پیش و زمانی که این رشته وارد ایران شد من هم ثبت‌نام کردم.»

نورا می‌گوید که این رشته به دلیل عمر کوتاه‌ موج‌های ایران چندان جدی دنبال نمی‌شود: «در ایران سه بیشتر موج نداریم. به همین دلیل باید در همان سه ماه هم خوب تمرین کنیم و هم در مسابقات انتخابی شرکت کنیم.»

او امسال در مسابقات انتخابی تیم ملی که به میزبانی چابهار برگزار شد، به مقام دوم رسید و به تیم ملی موج‌سواری ایران دعوت شد: «از وقتی وارد این رشته شدم هدفم این بود که به بالاترین سطح برسم. هنوز خیلی جای کار دارم و باید تمرین کنم. تفریح من در زندگی همین تمرینات است. موج‌سواری، اسب‌سواری، صخره‌نوری و موتورسواری از رشته‌های محبوب من هستند. خوشحالم که این رشته‌ها وارد ایران شدند و حتی موتورسواری هم کم کم برای زنان آزاد می‌شود.»

خبر رای دیوان عالی اداری در مورد بلامانع بودن صدور گواهینامه موتورسیکلت برای زنان، نورا نراقی را هم امیدوار کرده: «مسلما دوست دارم در شهر با موتور رانندگی کنم. قطعا امیدوارم روزی این سوتفاهم‌ها برداشته شود و من دوباره به پیست برگردم. ولی تا آن زمان سعی می‌کنم که در موج‌سواری بهترین شوم. زندگی همین مبارزه‌هاست.»

Share